Siedem

Świeży bananowo-orzechowy chleb stygł na ladzie, wypełniając mieszkanie swoim aromatycznym zapachem.

Zerknąłem na zegarek na piekarniku. Za pięć ósma.

Przeciągając dłońmi po mokrych włosach, zrezygnowałem z pójścia spać. W salonie leżał nieprzytomny i chrapiący Ollie, a ostatnim razem jak sprawdzałem moją sypialnię, to Jase był rozłożony na brzegu mojego łóżka. I nie było mowy, żeby jakakolwiek część mojej skóry lub ubrania dotknęła łóżka Olliego.

To nie chodziło o to, że Jase i Ollie nie dali mi spać. W każdej chwili podczas niekończącej się nocy mogłem zamknąć się w mojej sypialni, ale mój umysł nie chciał się zamknąć. Po części miało to coś wspólnego z piątkowym spotkaniem i jak doktor Bale wszystko mi wyłożył. Nie mogłem przestać myśleć o tym jak Jase sobie poradzi, bo kiedy Ollie zasnął, a Jase był bardziej pijany niż całe bractwo, zaczął gadać i cóż, nie wiedziałem jak mu pomóc.

I nie mogłem przestać myśleć o dziewczynie mieszkającej kilka drzwi dalej.

Cukierek mi odmówiła.

Uśmiechnąłem się, myśląc o tym jak zamienię te nie na tak.

Obracając się w miejscu, sięgnąłem do lodówki i zatrzymałem się. Co to było? Wyzwanie? Od chwili, gdy poznałem Avery, to uciekała ode mnie, a kobiety biegły do mnie.

Ale to, co powiedziałem jej wczoraj o tym, dlaczego chciałem iść na randkę, było prawdą. Avery naprawdę mnie interesowała. Nie była jak dziewczyny, z którymi spędzałem czas – tymi dobrze ułożonymi, wstydliwymi i kokieteryjnymi. Nie żeby było coś z nimi nie tak, ale Avery była inna. Rozśmieszała mnie. Może nie celowo, ale uwielbiałem patrzeć jak rumieni się przez najbłahsze rzeczy, a kiedy się uśmiechała?

Cukierek świeciła jaśniej niż jakakolwiek inna laska, jaką znałem.

Być może chodziło o to wszystko, powiązane z wyzwaniem. Naprawdę nie wiedziałem i przez tę chwilę, jak otwierałem lodówkę i wyciągałem jajka, poważnie mnie to nie obchodziło.

Lubiłem ją.

I nie zamierzałem iść spać, więc dlaczego obiekt mojego obecnego niepokoju powinien spać w niedzielny poranek?

W momencie, kiedy ten pomysł wpadł mi do głowy, nawet nie zastanawiałem się dwa razy. Cukierek pewnie nie będzie szczęśliwa tym planem, ale nikt – nawet ona – nie mógł się oprzeć mojemu bananowo-orzechowemu chlebowi.

Zbierając swoje rzeczy, podążyłem w stronę drzwi. Tam usłyszałem pomruk Olliego. – Bez pomidorów. Dodatkowy bekon.

- Co do? – Spojrzałem na niego przez ramię. Nadal leżał na brzuchu, policzek przyciskał do poduszki kanapowej, którą dała mi mama, martwy dla świata. – Dziwak – mruknąłem, wychodząc z mieszkania.

Przy drzwiach Avery najpierw lekko zapukałem, nie chcąc obudzić sąsiadów, ale kiedy minęła pełna minuta i nie usłyszałem kroków, zapukałem mocno i nie przestawałem.

Po czasie, który wydawał się wiecznością jak waliłem do jej drzwi i obróciłem się, żeby upewnić się, że nikt na mnie nie nawrzeszczy, nareszcie usłyszałem kroki i otworzyły się drzwi.

- Czy wszystko w porządku? – zapytała możliwe najseksowniejszym głosem, jaki kiedykolwiek słyszałem.

Odwróciłem się z powrotem do drzwi, obejmując wzrokiem zaspaną Avery.

Miedziane włosy zwisały w luźnej plątaninie, pokrywając jej barki i muskając złotą skórę ramion. Nie wydawało mi się, żebym wcześniej widział ją w bluzce z krótkim rękawem. Moje spojrzenie, samo z siebie, podążyło w bok i zatrzymało się, pochłaniając sposób, w jakim cienka koszulka, którą miała na sobie rozciągała się na krągłościach jej piersi. Z wolą, którą nie wiedziałem, że posiadałem, z trudem uniosłem wzrok do jej zarumienionej twarzy.

Nagle nie wiedząc, co do cholery wyprawiałem, posłałem jej krzywy uśmiech i powiedziałem sobie, do diabła z tym. - Nie, ale będzie za około piętnaście minut.

- C-c-co? – Odsunęła się z drogi, kiedy przeszedłem obok niej. Wszystkie mieszkania były takie same, więc wiedziałem, gdzie była kuchnia, ale i tak zrobiłem szybki przegląd salonu. Wyposażenie wyglądało na nowe – kanapa i ciemne, niskie stoliki. Czarny fotel mieścił się obok telewizora. Na ścianach nie wisiały żadne obrazy. Czarny fotel chyba był najbardziej osobistym przedmiotem w tym pokoju.

- Cam, co ty robisz? Jest ósma rano.

- Dzięki za aktualizację czasu. To jedna rzecz, której nigdy nie mogłem opanować: określenia czasu.

Szła za mną i czułem, jak przeszywa wzrokiem moje plecy. - Czemu tutaj jesteś?

- Robię śniadanie.

- Nie możesz go zrobić we własnej kuchni?

- Moja kuchnia nie jest tak ekscytująca jak twoja. – Położyłem jajka oraz chleb na blacie i odwróciłem się do niej twarzą. Pocierając oczy wyglądała cholernie uroczo i chciałem mieć na sobie coś bardziej przyzwoitego niż dresy i koszulka, która nie byłem pewien czy była czysta. - A Ollie jest nieprzytomny na podłodze w salonie.

- Na podłodze?

- Tak. Głową w dół, chrapiąc i trochę się śliniąc. Nie jest to apetyczna atmosfera.

Jej usta zadrgały w nikłym uśmiechu, który szybko zniknął. - Cóż, moje mieszkanie też nie jest.

Założyłem ramiona, opierając się o blat.  – Och, no nie wiem… - Przesunąłem wzrokiem po jej cudownym ciele. Jej sutki były twarde, przyciskały się do jej bluzki, błagając o dotknięcie, polizanie, pocałowanie i Bóg wie, co jeszcze bym im zrobił. Pożądanie uderzyło mnie w brzuch i niemal zrobiłem krok w jej stronę. – Twoja kuchnia, w tej właśnie chwili, jest bardzo apetyczna.

Zaczerwieniła się. – Nie umówię się z tobą, Cam.

- Nie zapytałem cię o to w tej chwili, prawda? – Uśmiechnąłem się. – Ale w końcu to zrobisz.

- Masz urojenia.

- Jestem zdeterminowany.

- Bardziej irytujący – zripostowała, brązowe oczy migotały.

- Większość powiedziałaby, że niezwykły.

Wywróciła oczami. – Tylko w twojej głowie.

- Chodziło ci, że w wielu głowach. - Odwróciłem się do kuchenki. - Przyniosłem również chleb bananowo-orzechowy upieczony w moim własnym piekarniku.

Nastąpiła chwila ciszy. – Jestem uczulona na banany.

Obróciłem się gwałtownie. – Robisz sobie ze mnie jaja?

- Nie. Nie robię. Jestem uczulona na banany.

- Rany, to cholerna szkoda. Nie masz pojęcia, co przegapiasz. Banany sprawiają świat lepszym miejscem.

- Nie wiedziałabym.

Niech to szlag. Najwyraźniej mogła oprzeć się mojemu bananowo-orzechowemu chlebowi. – Jeszcze na coś jesteś uczulona?

- Oprócz penicyliny i facetów, którzy wpychają się do mojego mieszkania? Nie.

- Jaka twarda. – Odwróciłem się i pochyliłem, otwierając najbliższą szafkę. – Ilu słabszych, mniej pewnych siebie kolesi zabiłaś tym swoim językiem?

- Najwyraźniej nie wystarczająco dużo. – Słyszalne było jej głośne sapnięcie. – Zaraz wrócę.

Nie miałem pojęcia, co kombinowała, ale wątpiłem, że opuści mieszkanie. Nucąc pod nosem, znalazłem garnek, aby ugotować jajka i napełniłem go wodą. Kładąc go na kuchence, odpaliłem palnik. Słyszałem ją w jej sypialni, jej ciche kroki, cięższe niż myślałem, że będą. Minęło parę chwil i odwróciłem się w stronę progu drzwi. Było całkiem możliwe, że zamknie się w jej pokoju.

Cholera.

- Hej! Ukrywasz się tam? – krzyknąłem. – Bo przyjdę tam i cię wyciągnę.

- Nie waż się tutaj przychodzić! – odkrzyknęła.

Roześmiałem się cicho. Choć kuszące było zobaczenie, co robiła, to nie chciałem przez to wylądować w szpitalu. - Więc się pospiesz. Moje jajka nie czekają na nikogo.

Do czasu kiedy wróciła, znalazłem krojony ser i postanowiłem, że ona dostanie sadzone jajko. Nic nie powiedziałem, chociaż wiedziałem, że tam była i patrzyła na mnie.

- Cam, dlaczego tutaj jesteś? – zapytała w końcu.

- Już ci powiedziałem. – Zsunąłem jajka na talerz i zaniosłem go do małego stolika przy ścianie. – Chcesz tostu? Poczekaj. Masz chleb? Jeśli nie, mogę…

- Nie. Nie potrzebuję tostu. – Obserwowała mnie z szeroko otwartymi oczami. – Nie masz nikogo innego do męczenia?

- Jest cholernie mnóstwo ludzi, których mógłbym nagrodzić swoją obecnością, ale wybrałem ciebie.

Poruszyła ustami, ale nie wydała żadnego dźwięku, po czym obróciła się, wskakując na krzesło i przyciągnęła kolana do piersi, podnosząc widelec. – Dzięki – mruknęła.

Podniosłem brwi. - Chciałbym wierzyć, że naprawdę masz to na myśli.

- Mam!

Odwróciłem się do kuchenki. – Z jakiegoś powodu w to wątpię.

Minęło parę sekund ciszy, a potem. – Doceniam jajka. Jedynie jestem zaskoczona widząc cię tutaj… o ósmej rano.

Czekając aż moje jajka skończą się gotować, przyjrzałem się jej. - Cóż, mówiąc szczerze, planowałem uwieść cię moim bananowo orzechowym chlebem, ale teraz to się nie stanie. Więc pozostały mi tylko moje pyszne jajka.

- Są naprawdę dobre, ale nie uwodzisz mnie.

- Och, uwodzę. – Podszedłem do lodówki i znalazłem sok pomarańczowy. Biorąc dwie szklanki, polałem trochę słodkości i postawiłem jedną przed nią. – To wszystko leży w podstępie. Jeszcze nie zdajesz sobie z tego sprawy. 

Opuściła wzrok na talerz. – Ty nie jesz?

- Jem. Lubię ugotowane jajka. – Siadając naprzeciwko niej, oparłem brodę na ręce. Jej włosy opadły do przodu, prawie sięgając talerza. Wciąż odsuwała kosmyki. Była cholernie słodka. – Więc, Avery Morgansten, jestem cały twój.

Uniosła rzęsy. – Nie chcę cię.

- Szkoda. Opowiedz mi o sobie.

Cukierek zacisnęła usta w prostą linię. - Robisz to często? Po prostu wchodzisz do mieszkań przypadkowych dziewczyn i robisz jajka?

- Cóż, nie jesteś przypadkowa, zatem technicznie nie. – Podnosząc się, sprawdziłem jajka. – I mogę być znany z zaskakiwania szczęśliwych pań co jakiś czas.

Co nie było dokładnie prawdą. To znaczy, jeśli w jakiś sposób znalazłem się u kogoś w mieszkaniu i nie spałem, to robiłem śniadanie, ale to? To było pierwsze. Ale ona nie musiała o tym wiedzieć.

- Poważnie? To znaczy, normalnie tak robisz?

Zerknąłem przez ramię. - Z przyjaciółmi, tak, a my jesteśmy przyjaciółmi, prawda, Avery?

Przyglądała mi się chwilę, po czym odłożyła swój widelec. - Tak, jesteśmy przyjaciółmi.

- W końcu! – wykrzyknąłem. – W końcu przyznałaś, że jesteśmy przyjaciółmi. To zajęło tylko tydzień.

- Znamy się tylko przez tydzień.

- Jednak zajęło to tydzień.

Gdy zacząłem pochłaniać moje jajka, zapytała mnie jak długo zajmowało mi zdeklarowanie statusu najlepszego przyjaciela. Usiadłem przy stole, spotkałem jej zaciekawione spojrzenie. - Zazwyczaj zajmuje mi około pięć minut, zanim przenosimy się na status najlepszych przyjaciół.

Mały uśmiech pojawił się na jej ustach. - Więc przypuszczam, że jestem dziwna.

- Może.

- Chyba jest to dla ciebie inne.

- Hmm? – Obrałem ostatni kawałek skorupki jajka.

- Założę się, że dziewczyny się na tobie wieszają. Tuziny pewnie mogłyby zabić, żeby być na moim miejscu i oto jestem ja, uczulona na twój chleb.

Podniosłem wzrok. – Dlaczego? Z powodu mojej niemal boskiej doskonałości?

Wprost się roześmiała, a ten przeklęty węzeł wrócił do mojej klatki piersiowej. - Nie posuwałabym się tak daleko.

Wzruszając ramionami, zachichotałem. – Sam nie wiem. Tak naprawdę o tym nie myślę.

- W ogóle o tym nie myślisz?

- Nie. – Wrzuciłem jajko do ust, po czym wytarłem ręce w serwetkę. – Myślę o tym tylko wtedy, kiedy ma to znaczenie.

Oderwała ode mnie wzrok, bawiąc się jej szklanką. – Więc jesteś zreformowanym podrywaczem?

- Czemu tak myślisz?

- Słyszałam, że byłeś dobrym graczem w liceum.

- Naprawdę? Od kogo to usłyszałaś?

- Nie twoja sprawa.

Wziąłem głęboki wdech. Jej język był cięty jak ostrze. – Z taką buzią nie masz zbyt dużo przyjaciół, co?

Cukierek wzdrygnęła się. – Nie. Nie byłam zbyt popularna w liceum.

O cholera, teraz czułem się jak palant. Położyłem jajko na talerzu. - Cholera. Przepraszam. To była z mojej strony dupkowata rzecz do powiedzenia.

Potrząsnęła głową.

Patrzyłem na nią, unosząc jajko i je obrałem, nie potrafiąc jej rozgryźć. – Choć ciężko uwierzyć, że nie byłaś. Potrafisz być zabawna i miła, kiedy mnie nie obrażasz i jesteś ładną dziewczyną. Prawdę mówiąc, jesteś naprawdę seksowna.

- Och… dzięki. – Wierciła się na krześle.

- Mówię poważnie. Powiedziałaś, że twoi rodzice byli surowi. Nie pozwolili ci się zabawić w liceum? – Zjadłem kolejne jajko. Potrzebowałem protein. - Wciąż nie mogę sobie wyobrazić, że nie byłaś popularna w szkole. Rządzisz trójką – mądra, zabawna i seksowna.

- Nie byłam. Dobra? – Odkładając szklankę, zaczęła bawić się rąbkiem bluzki. – Byłam wielkim przeciwieństwem popularności.

Nie mając pewności co myśleć o tym komentarzu, obrałem trzecie jajko. Widywałem ją na kampusie z dziewczyną, z którą chodziłem do liceum i Jacobem Massey’em. Nie wyglądało na to, że nie umiała zawierać przyjaźni. – Przykro mi, Avery. To… to do bani. Liceum jest wielką sprawą.

- Tak, jest. Miałeś dużo przyjaciół?

Skinąłem głową. Miałem autobus pełen przyjaciół.

- Wciąż z nimi rozmawiasz?

- Z niektórymi. Ollie i ja chodziliśmy razem do liceum, ale on spędził dwa lata na WVU i przeniósł się tutaj, i widzę niektórych w kampusie albo w domu.

Skuliła się w sobie, wyglądając na niewiarygodnie małą. – Masz braci lub siostry?

- Siostrę. – Wziąłem ostatnie jajko, uśmiechając się. - Jest ode mnie młodsza. Właśnie skończyła osiemnastkę. W tym roku kończy szkołę.

- Jesteście sobie bliscy?

- Tak, jesteśmy sobie bliscy. – Podobało mi się, że zadawała mi pytania, lecz rozmawianie o mojej siostrze sprawiało, że myślałem o innych rzeczach. - Ona wiele dla mnie znaczy. A co z tobą? Starszy brat, którym muszę się martwić że przyjedzie i skopie mi tyłek za bycie tutaj?

Uniosła jeden kącik ust. - Nie. Jestem jedynaczką. Mam kuzyna, który jest starszy, ale wątpię że by to zrobił.

- Ach, dobrze. – Skończyłem ostatnie jajko, oparłem się i poklepałem po brzuchu. - Skąd jesteś? – Gdy nie odpowiedziała, zdecydowałem, że temu nie odpuszczę. Chciałem ją poznać. Wymiana informacji była niezbędna. - Dobra. Widocznie wiesz, skąd jestem jeśli słyszałaś o moich zajęciach pozalekcyjnych w liceum, ale jedynie to potwierdzę. Jestem z okolic Fort Hill. Nigdy o tym nie słyszałaś? Cóż, większość ludzi nie słyszało. To blisko Morgantown. Czemu nie poszedłem do WVU? Wszyscy chcą to wiedzieć. Po prostu chciałem się wyrwać, ale być jakoś blisko rodziny. I tak, byłem… bardzo zajęty w liceum.

- Już nie jesteś?

- Zależy, kogo spytasz. – Zaśmiałem się. – Ta, sam nie wiem. Kiedy byłem na pierwszym roku – te pierwsze parę miesięcy, bycie w towarzystwie starszych dziewczyn? Prawdopodobnie włożyłem w nie więcej wysiłku niż w zajęcia.

Uśmiechnęła się. – Ale teraz nie?

Pokręciłem głową i wróciłem do tego, co chciałem wiedzieć. – Więc skąd jesteś?

Cukierek westchnęła. – Jestem z Teksasu.

- Teksas? – Oparłem się o stół. – Poważnie? Nie masz akcentu.

- Nie urodziłam się w Teksasie. Moja rodzina pierwotnie była z Ohio. Przeprowadziliśmy się do Teksasu, kiedy byłam jedenastolatką i nigdy nie nabrałam żadnego akcentu.

- Z Teksasu do Zachodniej Wirginii? To cholerna różnica.

Spojrzała mi w oczy na ułamek sekundy, po czym wstała, biorąc swój talerz i miskę. - Cóż, mieszkałam w części małej galerii handlowej w Teksasie, ale prócz tego, jest tutaj tak jakby tak samo.

- Powinienem posprzątać. – Zacząłem wstawać. – Zrobiłem bałagan.

- Nie. – Posłała mi poważne spojrzenie. – Ty gotowałeś. Ja sprzątam.

Patrząc jak zajmuje się naczyniami, nie mogłem powstrzymać się od myśli, jakie to było intymne – ja gotujący, ona sprzątająca. Choć mogłem kiedyś robić śniadania dla dziewczyn, nigdy tak nie było.

I naprawdę nie byłem pewien, jak to przetrawić.

Odwracając się do chleba, odsunąłem z niego folię. - Co sprawiło, że wybrałaś tutaj?

Skończyła mycie małej patelni, którą przyniosłem, zanim odpowiedziała na pytanie. - Po prostu chciałam się wyrwać, tak jak ty.

- Jednak musiało być trudno.

- Nie. Było niesamowicie łatwo podjąć decyzję.

Tak? Nie potrafiłem sobie wyobrazić wyprowadzenia się tak daleko od rodziny. Byłem pewien, że moja mama dopadłaby mnie, gdybym tak zrobił. Przełamałem chleb na pół. – Jesteś zagadką, Avery Morgansten.

Podparła się o blat. – Nie bardzo. Bardziej ty.

- Dlaczego?

Wskazała na mnie i do połowy zjedzony bochenek chleba. – Dopiero zjadłeś cztery jajka ugotowane na twardo, jesz pół bochenka i masz mięśnie, które wyglądają jakby należały do reklamy Bowflexa.

Mój uśmiech był wielkości krateru po trzęsieniu ziemi. - Gapiłaś się na mnie, co? Pomiędzy twoimi płonącymi obelgami? Czuję się jak ludzki cukierek.

Roześmiała się, a ten dźwięk był miękki i słodki. - Zamknij się.

- Jestem dorastającym chłopcem.

Podniosła na to brwi, a ja się zaśmiałem. W następującej ciszy, stwierdziłem, że mówię jej więcej, niż mówiłem większości dziewczyn, które znałem od kilku lat. – Mój tata jest prawnikiem, prowadzi własną firmę w domu. Więc prawdopodobnie chciał, żebym poszedł na prawo.

Została przy blacie. – Czemu tego nie zrobiłeś?

- Prawo to nie moja rzecz. Mama jest lekarką – kardiologiem – i zanim zapytasz, szkoła medyczna też mnie nie interesowała.

Podniosła prawą rękę do bransoletki, odruch nerwowy z którego zaczynałem zdawać sobie sprawę. – A interesuje cię sport rekreacyjny?

- Interesuje mnie piłka nożna. Więc jeśli mogę dogadywać się z drużyną, pomagając jej graczom, to jestem szczęśliwy. – Zamilkłem, przesuwając się na krześle. – Albo chciałbym trenować, może w liceum czy coś.

Opuściła wzrok na podłogę, zbliżając się. Przypominała mi przestraszone zwierzę, które zostało już wcześniej zranione i była nieufna do istot wokół niej. Węzeł rozwinął się w mojej piersi i powróciło te okropne mrowienie, mówiące mi coś, czego nie chciałem słyszeć.

- Dlaczego nie grasz w piłkę nożną? – zapytała.

A to był temat, którego nie chciałem dotykać, ale zadawała pytania i nie było mowy, żebym miał jej odmówić. – To długa… skomplikowana historia, ale w tej chwili nie mogę jej opowiedzieć.

Stała przy stoliku blisko krzesła. – A później?

- Później… później może się udać. – To była prawda. Jeżeli utrzymam formę, będę nadążał za grą, kto wie? Po prostu nie pozwalałem sobie często o tym myśleć. - Zatem lecisz do Teksasu na jesienną przerwę albo Dziękczynienie?

Prychnęła. - Pewnie nie.

- Masz inne plany?

Avery wzruszyła ramionami i zaczęła pytać mnie o piłkę nożną. Minęło kilka godzin i miałem pewność, że wiedziała już wszystko o piłce nożnej. Zbliżało się południe, kiedy wstałem. Nie bardzo chciałem wychodzić, ale pochłonąłem cały jej poranek.

Obracając patelnią w jednej ręce i niosąc chleb w drugiej, zatrzymałem się przed jej drzwiami. – Więc, Avery…

Oparła się o kanapę. – Więc, Cam…

- Co porabiasz we wtorkowy wieczór?

- Nie wiem. – Ostrożność osiadła na jej czole. – Czemu?

- Co ty na to, żebyś się ze mną umówiła?

- Cam – westchnęła.

- To nie jest nie.

- Nie.

- Cóż, to jest nie – przyznałem.

- Tak, jest. – Odsunęła się od kanapy, chwytając drzwi. – Dzięki za jajka.

Cofnąłem się, niezrażony. - Co ze środowym wieczorem?

- Do widzenia, Cam.
Cukierek zamknęła drzwi, ale przedtem zobaczyłem jej uśmiech i wiedziałem, że nie minie dużo więcej czasu jak się zgodzi.